Voor iedereen in de keten zijn het de handvatten.
– Voor de fabrikant om aan te geven hoe en binnen welke parameters een product moet worden toegepast.
– Voor de applicateur om te weten binnen welke parameters zij een product moet verwerken.
– Voor de eindklant om te kunnen beoordelen wat zij mogen verwachten.
– En voor onafhankelijk deskundigen om achteraf te onderzoeken of het materiaal volgens voorschrift is toegepast.
Maar wat als die voorschriften niet duidelijk zijn?
Of erger: Wat als informatie van dezelfde fabrikant op verschillende plaatsen niet op elkaar aansluit of elkaar zelfs tegenspreekt?
Bij vloergeschillen lezen wij dagelijks productbladen, technische documentatie en verwerkingsvoorschriften. En soms levert dat meer vragen op dan antwoorden.
Van een fabrikant begrijp ik dat hij zijn product commercieel aantrekkelijk wil presenteren. Maar ervan uitgaan dat een applicateur “wel begrijpt wat ermee bedoeld wordt, want zij zitten al jaren in het vak” is acteren op een aanname.
En aannames zijn glad ijs.
Andersom heeft ook de applicateur een verantwoordelijkheid.
“Het stond nergens” is niet automatisch voldoende wanneer van een vakman verwacht mag worden dat hij zich in het product, de toepassing en de omstandigheden verdiept.
De consument bevindt zich vervolgens weer in een andere positie. Die mag veel meer als leek worden beschouwd.
Juist daarom begint duidelijkheid wat mij betreft bij de bron.
Zorg als fabrikant dat productblad, technische data, verwerkingsvoorschriften, online informatie en garantievoorwaarden duidelijk, actueel én onderling consistent zijn.
Want wanneer achteraf discussie ontstaat over wat er had moeten gebeuren, zou de eerste discussie niet moeten zijn: “Wat zou de fabrikant hiermee bedoeld hebben?”